Nieuws over Esme (10)

Lotte, donderdag, 3 maart 2011 om 21:10

Dag allemaal,

Wat een dag, wat een dag!
Laat ik beginnen bij gisteren eind van de middag. Na het gesprek met de arts dachten we aardig te weten waar we aan toe waren. Totdat de arts weer naar ons toe kwam toen we aan Esme’s bed stonden. De arts vertelde dat ze toch erg aan het dubben waren over Esmé’s gaswisseling. Ze maakten zich voornamelijk zorgen over het stapelen van koolzuur. Aan haar bloedgassen te zien lag het in de lijn der verwachting dat deze waarden alleen maar slechter zouden worden. Een laatste redmiddel zou dan een soort ‘kunstlong’ zijn; vergelijkbaar met een hart-long-machine. Deze machine zou dan haar stofwisseling, dus de functie van de longen, overnemen, zodat haar longen goed tot rust kunnen komen om te herstellen. Dit klinkt natuurlijk als een supermiddel, maar men wil het toch zo lang mogelijk uitstellen. Zo’n machine is een laatste mogelijkheid en brengt ook een hoop risico’s met zich mee: een verhoogde kans op bloedingen en infecties. Daarnaast zou ze dan ook overgebracht moeten worden naar een andere IC (Thorax IC, wel in UMCG), omdat ze daar meer kennis in huis hebben wat betreft deze machine. En ook transport naar een andere IC brengt risico’s met zich mee.
'Poeh…wat staat er nu weer allemaal te gebeuren…'

Er is afgesproken dat ze deze optie zo lang mogelijk proberen te omzeilen. Gisteravond om 22.00 heeft er nog een overleg plaatsgevonden tussen beide IC’s om te bepalen of ze nog op deze manier met Esme de nacht doorgaan.
Om 22.30 uur kregen we bericht dat de situatie slecht was, maar wel stabiel genoeg om de nacht mee in te durven gaan.
Een hele zenuwslopende nacht: we hebben weinig geslapen, constant gingen onze gedachten naar Esme en het feit dat we zomaar gebeld zouden kunnen worden hielp ook niet echt mee.

Vanochtend werd Jelmer rond 9.30 uur gebeld door de IC. Er is besloten haar vandaag toch over te plaatsen naar de Thorax IC, om te kunnen behandelen met die machine. Over ongeveer een uur zouden ze haar transporteren en daarvoor hoopten we nog even een glimp van haar op te kunnen vangen.
Eenmaal aan Esme’s bed beseften we des te meer hoe ernstig de situatie was. Zoveel doktoren aan haar bed met hele ernstige gezichten; iedereen wenste ons sterkte; 'hebben ze er dan geen vertrouwen meer in?'
Rond 12.00 uur werd Esme getransporteerd naar de andere IC. Ook een vreemde gewaarwording: met al die toeters en bellen aan haar bed de gangen over.
Daar aangekomen werd alles gereed gemaakt voor ‘de operatie’. Het aansluiten van die longmachine is namelijk een aardige ingreep. Weer zoveel mannen om haar bed…wat een impact had dat.
Wij wachtten in de familiekamer totdat we gelukkig na een aantal uren het bericht kregen dat het aansluiten van de machine succesvol is verlopen.
Nog wat later konden we eindelijk bij Esme. Het ziet er niet prettig uit. Twee flinke ‘tuinslangen’ zorgen voor de bloedtoevoer – en afvoer via een ader in haar nek. Nog meer toeters en bellen!

Esme heeft nu gelukkig meer tijd gekregen om te herstellen. Artsen zeggen dat ze eerder goede resultaten hebben geboekt met deze behandeling bij patiënten met de Mexicaanse griep. Dit geeft hoop. Natuurlijk kan het ook misgaan. De prednison moet z’n werk doen om het vocht weg te werken. Haar lichaam moet de infectie wegwerken. En maar hopen op geen extra complicaties…
Tenslotte zijn ze vandaag gestart met een extra virusremmer. Men verwacht namelijk dat het virus resistent is voor Tamiflu.

We hebben extra tijd…extra hoop…laat het alsjeblieft leefbaar worden! ESME MOET TROUWEN!!! Wat kan zij ook trots zijn op haar vent; die slaat zich er ook elke keer maar weer doorheen. Fantastisch!

Liefs Lotte

PS Wil je een reactie achterlaten, ga naar het Gastenboek van Esme en klik HIER